Video: Er ligt een vrouw op de trein

 
Op vrijdag 23 juni 2017 vond de negende editie plaats van Woordkracht in Herberg Macharius. 
Kristien Spooren bracht onder andere volgende woorden naar voor.
 
Woordkracht is een Gents slam- en Hiphopconcept, georganiseerd door Lichtschrijvers Noctu en Koendalini
in samenwerking met de vrijwilligers van Herberg Macharius. 
 
 
 
 
 

Video: Het is nog maar een werkvertaling

 
Op vrijdag 23 juni 2017 vond de negende editie plaats van Woordkracht in Herberg Macharius. 
Kristien Spooren bracht onder andere volgende woorden naar voor.
 
Woordkracht is een Gents slam- en Hiphopconcept, georganiseerd door Lichtschrijvers Noctu en Koendalini
in samenwerking met de vrijwilligers van Herberg Macharius. 
 
 
 

Rust in Boekarest

 
Wie al jaren over woorden huppelt, wil dat ooit in een bundel zien. Na zes weken blok neem ik mijn rugzak en ga ik de wereld vertalen. Voor even, in Boekarest, op schrijfretraite, alleen.
 
Alastair Humphreys, de man met de fiets, zegt dat reizen gewoon durven is. Hij praat met een Brits accent en toerde ooit de aarde rond. Nu is hij een motivational speaker, het soort dat ik later ook wil worden, als ik groot ben.
 
Maar Alastair heeft dus gelijk. De week na de laatste keer doodgaan is voor studenten ongeveer de mooiste van het jaar. Ik boekte een vliegtuig naar Roemenië, waar sneeuw en bomen in overvloed zijn. Precies wat ik wil, precies wat ik nodig heb. Ik ga er couchsurfen bij een vrouw en de trein nemen naar de bergen. Daar zal ik mijn woorden vinden.
 
Ze zullen zich verstoppen, maar we spelen tot mijn handen moe zijn en mijn notaboek ook bibbert. Ik ga me op een parkbank zetten, kijken naar de mensen en het leven dat gebeurt. De winter is een warme metafoor. Ik kan bijna niet meer wachten. 

Oude kameraden

 
Op de trein tussen Gent en Mechelen stappen twee vakantieheren op. De ene draagt een zomerhoed, de ander een gekleurde zonnebril. Ze gaan verspreid zitten, met het gangpad tussen hen in, omdat meneer Zonnebril een loopwagen heeft. Dat parkeert hij naast zijn en mijn voeten. In de transportmand ligt een gele rugzak met een sleutelhanger aan.
 
Het is avond. Wanneer ik naar buiten kijk, weerspiegelt de zon de ene reflectie in de andere. Die verandert daardoor van kleur, roze en paars terwijl het buiten nog gelig is. Meneer Zomerhoed overloopt de dag. "Plezant he, jong, ik voel mij gelijk helemaal uitgewaaid." Ik vermoed dat de heren naar de zee zijn geweest. Ze lachen, ze zijn in hun nopjes. Meneer Zonnebril strekt langzaam de benen, helemaal tot onder de stoel aan de overkant.
 
"En gij, meiske, gij bent aan het lezen?" Klopt, ja, knik ik glimlachend. Het is een boek van 639 pagina's en ik verslind het. Ik kreuk blaadjes in de hoek om te onthouden waar ik was. Nog zeven verhalen wachten op de boekenplank. Die lees ik later, want eerst moet ik academisch schrijven. De mannen praten verder.
 
Het zijn net twee grote kinderen. "Zeg, René." Meneer Zomerhoed diept een soldatenkoek op, deelt die met zijn vriend en nipt intussen aan een sapje. Hij kijkt op: "Ja, Jos?"
  
(mompelend en kruimelend) "Mag ik bij u komen logeren?"

De kneusjesclub

 
Op donderdagvoormiddag ergens in juni stonden we als gezworen kameraden aan het fornuis. Iemand hield drie pannen vast, nog iemand roerde in de saus, een ander mixte groenten tot soep en nog een ander klopte mascarpone. We noemden onszelf de kneusjesclub.
 
Een redelijk stuk van mij kan niet tegen chaos. Onoverzichtelijke samenvattingen, een niet opgeruimd kot, een balpen die plots vlekken maakt,... Die dag was de keuken te rommelig. Ze lag vol kruiden, lepels, vorken en binnenpretjes van een tomaat. Ze deed mijn hoofd toertjes draaien.
 
We maakten slasoep, ratatouille, aardappelen en burgers van vlees en van quorn. We klutsten een saus van mosterd en tijm, want ketchup en paprikapoeder waren er niet. Toen tegelijk de dessertdame speculaas op de grond kruimelde, een kom wegwerpschillen bij de afwas stond, het vervangvlees op zwart karton leek en ik te laat besefte dat ik mijn hand aan het verbranden was, besloten we onze stommiteiten hilarisch te vinden.
 
Later aan tafel werden de werkzaamheden geproefd. Unaniem een prachtige flop, lachten we, met elk moment een leerkans en toch een smakelijk resultaat. Fouten maken mag, struikelen is heroriënteren, het allemaal niet perfect doen is helemaal oké. De afwassende hulpchaoot kroonden we tot Opperkneus.
Back to Top