Kaartjes knippen

 
"Goeiemorgen zondagmorgen!" Meneer de kaartjesknipper is goedgeluimd, op zaterdagochtend (hij is ook een beetje verward) in de trein. We rijden naar de Ardennen, hij en ik en alle andere heenenweerreizigers. "Een mooie dag vandaag!" Hij zingt het bijna. En het klopt, absoluut. De zon schijnt, ik lees een tijdschrift en een boek, buiten passeren de mooiste landschappen.
 
Hij draagt een NMBS-hoedje en een NMBS-sjaaltje. Zijn NMBS-hemdje hangt een beetje uit zijn broek, maar dat maakt hem nog schattiger. Naast me op de zetel rust mijn laptop, tegenover mij zitten twee ondernemende dames. De wagon vervoert ook vader en kind, drie thermostoeristen, een kunstenares en een handvol studenten. Mijn go-pass vulde ik al in. "Waar gaat de reis naartoe, mevrouw?"
 
Och. Hij noemt me mevrouw. Ik word vaak veel jonger geschat; vijftien, peinsde een patattenverkoper, vorige week in Antwerpen. Ik vraag mij dan altijd af waar dat aan ligt. De gestalte, de zebrasokken, de berenmuts? "Gij bent toch zo'n seuteke," zei een vriendin. Mijn leven is soms behoorlijk balanceren tussen schommels en universiteit.
 
"Aha, Verviers. (Hij las het op mijn reisbiljet.) Mooi... mooie plek. Al eerder geweest?" Neen, eigenlijk niet. Wel in de buurt, bij een middelbareschooluitstap voor aardrijkskunde. Op het gangpad in de bus stonden dan onze rugzakken met klembord, koek en lunchpakket. Ik was altijd de stille. Ik staarde naar bossen en beken, de giechelaars en gamers gingen aan me voorbij.
  
In Verviers wacht het lief in een houten huisje. We brengen samen het weekend door. Ik glimlach. De kaartjesknipper ook. Bijna zie ik hem huppelend verdergaan, maar dan bedenkt hij zich. Hij draait zich om, neemt z'n hoed af, maakt een buiging en zegt: "Aangename kennismaking."
Back to Top