Rust in Boekarest

 
Wie al jaren over woorden huppelt, wil dat ooit in een bundel zien. Na zes weken blok neem ik mijn rugzak en ga ik de wereld vertalen. Voor even, in Boekarest, op schrijfretraite, alleen.
 
Alastair Humphreys, de man met de fiets, zegt dat reizen gewoon durven is. Hij praat met een Brits accent en toerde ooit de aarde rond. Nu is hij een motivational speaker, het soort dat ik later ook wil worden, als ik groot ben.
 
Maar Alastair heeft dus gelijk. De week na de laatste keer doodgaan is voor studenten ongeveer de mooiste van het jaar. Ik boekte een vliegtuig naar Roemenië, waar sneeuw en bomen in overvloed zijn. Precies wat ik wil, precies wat ik nodig heb. Ik ga er couchsurfen bij een vrouw en de trein nemen naar de bergen. Daar zal ik mijn woorden vinden.
 
Ze zullen zich verstoppen, maar we spelen tot mijn handen moe zijn en mijn notaboek ook bibbert. Ik ga me op een parkbank zetten, kijken naar de mensen en het leven dat gebeurt. De winter is een warme metafoor. Ik kan bijna niet meer wachten. 
Back to Top