Pret met een stikmachien

 
"Ja, een handtas," zei ze, "van een broek". Nee, echt? Ik was op kamp en assisteerde Denise van 't Ateljee. Die had wat gipserige mankementen aan haar pols, ze was nog op zoek naar een handig hulpje of twee. Niet dat ik echt tot die categorie behoorde, het was de eerste keer dat ik een stikmachien bediende. Het was overigens ook de voorlopig laatste keer dat ik een stikmachien bediende, want ik slaagde erin de spoel te slopen. Maar dat terzijde.
 
Merci, Denise. Voor het knutselen, het tekenen, het verfborstels wassen en het kwebbelen. We hebben wat afgelachen die week. Soms in opperste concentratie, vaker met peer en reuzetas kamillethee. Het was plezant. En die gerecycleerde broek gebruik ik nog steeds.
 
Dingen fabriceren doet glimlachen. Ik maakte ooit een parfumflesrekje van oude planken. Het is te zeggen, ik had het idee en de zus de handigheid. Schuren schrobben beitsen boren, da's pure kwolititaajm. Met de radio op de achtergrond.
 
Moest ik niet zo knullig zijn, ik zou een hele garderobe stikken. Bij gebrek aan talent doe ik het voorlopig en in de mate van het mogelijke met kringloopwinkelkleren. Dat is beter voor mens, planeet en portemonnee. Ik ga ook verder zoeken naar sociabele hergebruikers. Maar ooit maak ik een wintertrui. Helemaal zelf. Met of zonder stikmachien.
 
 
 
Back to Top