Ochtendgedachte

 
als ik een zonsopgang was, dan wou ik dat ik er zo uitzag,
dacht ik vanochtend. 
de nacht scheurde open en brak de lucht in stukken,
geel en oranje en blauwig paars,
alsof de zon niet opkwam maar geboren werd. 
het was 6u48 in Gent, Oost-Vlaanderen,
op 14 augustus 2017.
 

Wind

 
het is buitengewoon verfrissend
om verdrietig te zijn als het waait. 
als je het traag genoet doet, huilen,
streelt de wind over de nog natte
streep op je wang, zo zacht 
dat je er heel even een rilling van krijgt
en alles wat kookt een seconde afkoelt.
 
het is desondanks aartsmoeilijk 
om de snelheid van je tranen te sturen.

Bijgedachte

 
ik hou belachelijk veel van mensen
die hun zinnen soms met "Al" beginnen. 
alsof het een gedachte is die tegen alle regels in
een hoofdletter en een leesteken verdient. 
mensenlevens gaan ook zelden rechtdoor; 
ze vertakken evenzeer in volwaardige zijsporen. 

Raamgedicht

 
met een gekadreerde visie
kijken ramen naar passanten.
ze willen de mensen begroeten
die van voorbijgaande aard zijn
en verblind worden door de zon
op wat te dicht een spiegel lijkt.
 

Pompoensoep

 
ik zal altijd pompoensoep voor je maken.
 
(het blijft mijn allerliefste zin. 
ooit wordt het een titel, of een kalligrafische belofte
in de bovenhoek van een lege agenda 
wanneer mijn hart een kookvuur wordt.)

Brief

 
soms wil ik een zak over mijn hoofd trekken
of een deken vanaf mijn buik naar beneden wikkelen
en zo op gesprek komen. met mijn voeten ben ik wel tevreden;
ik vind ze fascinerend. het is bijzonder jammer dat voeten
helemaal onderaan een lichaam zitten, eigenlijk.
(einde van een brief, 24/7/2017)
Back to Top