Wind

 
het is buitengewoon verfrissend
om verdrietig te zijn als het waait. 
als je het traag genoet doet, huilen,
streelt de wind over de nog natte
streep op je wang, zo zacht 
dat je er heel even een rilling van krijgt
en alles wat kookt een seconde afkoelt.
 
het is desondanks aartsmoeilijk 
om de snelheid van je tranen te sturen.

Bijgedachte

 
ik hou belachelijk veel van mensen
die hun zinnen soms met "Al" beginnen. 
alsof het een gedachte is die tegen alle regels in
een hoofdletter en een leesteken verdient. 
mensenlevens gaan ook zelden rechtdoor; 
ze vertakken evenzeer in volwaardige zijsporen. 

Raamgedicht

 
met een gekadreerde visie
kijken ramen naar passanten.
ze willen de mensen begroeten
die van voorbijgaande aard zijn
en verblind worden door de zon
op wat te dicht een spiegel lijkt.
 

Pompoensoep

 
ik zal altijd pompoensoep voor je maken.
 
(het blijft mijn allerliefste zin. 
ooit wordt het een titel, of een kalligrafische belofte
in de bovenhoek van een lege agenda 
wanneer mijn hart een kookvuur wordt.)

Brief

 
soms wil ik een zak over mijn hoofd trekken
of een deken vanaf mijn buik naar beneden wikkelen
en zo op gesprek komen. met mijn voeten ben ik wel tevreden;
ik vind ze fascinerend. het is bijzonder jammer dat voeten
helemaal onderaan een lichaam zitten, eigenlijk.
(einde van een brief, 24/7/2017)

Wispelturig

 
iemand zei me vandaag dat lesbische mensen altijd wispelturig zijn,
en ze knikte meelevend en keek me aan zoals een groenteboer
die plots begrijpt waarom de pompoenen het dit jaar niet zo goed doen.
ze knikte zo hard dat de drogredenen uit haar oren vlogen 
en aan de muren bleven plakken als onleesbaar besmeurde vlekken.
het oorsmeer gaf de blauwe achtergrond iets van een regenboog.
 
Back to Top