Onzeker

 
mijn opklapbare werktafel
ontbreekt het door een fabricagefout aan evenwicht.
ik poetste de grond en vergat het stuk karton dat dient als steun
opnieuw onder de poot te steken.
de tafel is nu vreselijk wankel, er vallen stiften af.
ik weet soms ook niet hoe ik met beide benen in het leven moet staan.

Wind

 
er was zo veel wind dat ik mijn voeten 
het allerlichtst op de grond probeerde zetten
omdat ik dan hoopte dat ik zou wegwaaien
en dat me voor even een heerlijk gevoel lijkt.

Woensdagavond

 
als mensen zeggen "ik ben een beetje verliefd op je",
vraag ik me altijd af welk deel dat is en of ik dan
liever zou hebben dat er van mij gehouden wordt
met tenen, armen of rode bloedcellen.

Stel je voor dat we winter zijn

 
stel je voor dat we winter zijn,
verpakt in dikke huizenmuren
in elkaar gekropen rond het vriespunt.
je bibbert zo hard dat je het warm krijgt
van de inspanning. ik durf je bijna
niet te kussen.

Schoenen

 
ik ben een beetje naast mijn schoenen aan het lopen.
ik ook.
als iedereen dat zou doen,
zou de wereld dan alleen nog bestaan uit mensen en schoenen?

Schotland

 
tussen laag- en hooglanden ligt een meer
dat zelf niet weet waar het thuishoort.
het dobbert fronsend in rimpelkringen
en plast de ingeblikte toeristen uit.
iedere avond slikt het de zon in,
ik vraag me af hoe zwaar dat voelt.
Back to Top