Komkommers

Ik heb teveel longen om te vullen.
Ze zegt Je moet ademen, ik heb een zakje.
Snuif zuurstof op, blaas koolstofdioxide uit.
We doen het samen.

Ik vind het eng om in een zakje te blazen,
omdat alles wat ik dan weg blaas in het zakje gevangen zit,
en ik het dan misschien terug inadem.

Ze zegt Koolstofdioxide is doorzichtig.
Je ziet niet wat je uitademt.
Ik zeg Ik ben bang van dingen die ik niet zie.
Ze nemen vaak de meeste plaats in.
En ik blaas het zakje tot een luchtballon.

Het is een witte ballon.
We maken een knoopje met de lussen
en kaatsen mijn koolstofdioxide heen en weer.

Ze zegt Jij bent ook doorzichtig.
Als je bang bent, zie ik wat erachter zit.

Voor anderen was ik onduidelijk.
Bestond ik vanbinnen uit dichte mist.
Ze zeiden Je beperkt het zicht, je laat ons botsen.
Dan zweeg ik, en hield ik mijn adem in.

Het zakje landt op de grond naast onze voeten.
Ik raap het op, het ruikt naar komkommers.
Op de buitenkant staat Antibacterieel.
Ik zeg Iemand wilde veilig eten.
 
Ik wil ook veilig eten. 
Ze zegt Kom, wij zijn bekommerd.

 

 

Back to Top