Reveil

Wat is missen? vroeg ik.
 
We stonden bij een bankje waar iemand Ik mis je in had gekerfd. Het waren hoekige letters, omdat het moeilijk is om ronde vormen in hout te krassen. De S was een bliksemflits. Zo voelt het, zei je, missen. Alsof het al een hele tijd regent en dan alles verlicht wordt, en dat je dan ziet dat de grond aan het wegspoelen is.
 
Dat er geen bodem meer is, zei ik. Ja, zei je.
Ik wou dat de grond zo stevig was, zei ik, dat die nooit kon wegspoelen. En ik vroeg het je, of jij ook zou weggaan, en je zei Nee, en ik geloofde je, want ik dacht dat je altijd alles wist.
 
Maar je ging wel weg. Je werd je eigen regenbui en spoelde jezelf weg met je verdriet. Ik bouwde dammen en probeerde je vast te houden, maar je glipte tussen mijn vingers. Ik mis je, zei ik. Ik zei het tegen de vogels, de bomen, de bankjes die ik tegenkwam.
 
Je afwezigheid regende overal waar ik keek.
Back to Top