Als woorden konden spreken
Leer taal geven aan wat er speelt.
Lees teksten die je toedekken.
Laat je raken en vind herkenning.
previous arrow
next arrow
Slider

Pinguïns in de rechtszaal

In het gerechtsgebouw van Gent bevinden de toiletten zich op -1. Als je moet plassen, zink je met de lift naar de kelder. Je stapt een hokje binnen. Je verlicht er jezelf. Je tilt moed op je schouders. 
Binnenshuis lopen mensen rond. Pinguïns, noemde iemand de advocaten eens. Het was op een dag in oktober, de pinguïns droegen warme broeken onder hun kostuum. Als je door de ramen keek, zag je de bladeren neerstorten.
 
De ramen zijn overal, het is een glazen gebouw. Van buitenaf kan je de mensen zien die zenuwachtig naar alle kanten lopen. Ik zoek iemand die niet zenuwachtig is. Niet de beklaagden, al zeker niet de slachtoffers. Misschien een enkele beklaagde, misschien iemand zoals de beklaagde die op de dag van de pinguïns ook in de rechtszaal was. Als ik een foto trek, kadreer ik de randen zo, dat er een tak boven het gebouw groeit. Ik weet niet wat voor tak het is, maar hij is mooi, en hij lijkt te dansen op het platte dak. Hij borstelt de trauma’s weg.
 
Het gebouw is te modern, zoals de nieuwe bibliotheek, die is ook te modern. Bibliotheken moeten oud zijn en ruiken naar stof dat aan nooit gelezen boeken kleeft. Ik ben het meisje dat die boeken gaat zoeken. Ik ben het meisje dat boeken die naar achteren geduwd worden weer in de rij zet.
Hij is de jongen die ook van boeken houdt. En van films. Hij is de jongen die vertelde over suïcidale pinguïns die van een groep weg lopen omdat de voortdurende aanraking hen te veel wordt.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Back to Top