Als woorden konden spreken
Leer taal geven aan wat er speelt.
Lees teksten die je toedekken.
Laat je raken en vind herkenning.
previous arrow
next arrow
Slider

Brunchen met dichters

'We hebben een vegetarische brunch voorbereid', zegt ze. Ze glimlacht breed. Ze is het gewoon te glimlachen, dat kun je zien aan haar mond, haar aan zonlicht blootgestelde tanden, de soepele huid rond haar lippen. Ze draagt een salopet, de bovenkant van de salopet is een rechte lijn. Ik wil dat ze stil blijft staan, zodat de lijn evenwijdig is met de grond, en met de horizon in het schilderij dat achter haar rug waterpas aan de muur hangt.
 
Er is pompoensalade met rucola en feta. Ze zegt féta, niet fèta, zoals mijn moeder het altijd zei. Pompoen met rucola en feta, dat wil ik proeven. Er is ook yoghurt. Die ligt als verse sneeuw in een kom. Er staat een lepel in, het schepgedeelte is ondergesneeuwd. Het zou even goed een vork kunnen zijn, maar ik weet dat het een lepel is, omdat je yoghurt niet met een vork eet.
 
Is dat wel zo? vraag ik me af. Er zijn momenten geweest waarop ik alles met een vork at, want ik wilde prikken in mijn voedsel en het pijn doen omdat het me dik maakte.
 
Ik bestel koffie, die heet Bernard, met pure chocolade en nootmuskaat. De chocolade kleeft aan de bodem, maar ik wil niet roeren omdat ik het idee van een zoete bodem veilig vind. Zoete bodems doen me denken aan moeders, aan zachte grondvesten. 'Ik mis je', fluister ik, en ik slurp van de chocolade tot de bodem leeg is.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Back to Top