Er ligt verdriet op onze schouders

  
er ligt verdriet op onze schouders.
ik weet nog niet hoe zwaar het is
en in hoeveel stukken tranen kunnen breken
om zich te verdelen over drie tafels mensen.
misschien is het wel waar wat ze zeggen,
dat gedeeld verdriet daardoor minder weegt.
misschien is het tegelijk niet waar,
want last spreekt altijd een andere taal.
 
het gewicht van de regen is ook onmeetbaar.
het is herfst en de wind waait zalvend over onze wangen.
buiten dansen de takken op het ritme van de ochtend.
iemand zegt dat de appels te ver van de boom vielen.
 
er zijn stoelen die tevergeefs vier poten hebben.
ze wankelen omdat de grond onder onze voeten trilt
en hier en daar moerassig wordt.
de mensen wankelen ook; ze doen het onhoorbaar.
hun armen haperen in de lucht zodat het lijkt alsof ze vliegen.
wanneer ze vallen, breken ze door de wolken.
 
we gebruiken onze tranen als brandstof om stil te staan.
 
ze zeggen dat zij al aan het gemis
konden wennen toen het er nog niet was.
ik denk dat dat voelt zoals wat moeder zei,
dat je op voorhand moet eten voor de honger die komt
alsof we daarmee het knagen kunnen misleiden.
verdriet vreet hoe dan ook onvoorbereid.
 
we wiegen de verleden tijd van vandaag
en luisteren bedachtzaam naar de witregels.
er is iets rustgevends aan de dingen voelen. 

 
 
Back to Top