Dingen die ik meemaakte

 
ik heb een rups gered.
ik heb ‘m van de straat geplukt
en in mijn handpalm gelegd, tussen de nerven.
zijn lijfje kronkelde zoals hoe ik vannacht in bed lag.
misschien was het stuiptrekken.
hoe moet je pijn hebben als je niet kan schreeuwen?
 
er was iets aan het kloppen in het dikste deel van zijn lichaam.
een hartslag, denk ik, te klein om met mensenhanden te masseren.
aan zijn kopje hing een klodder aarde, precies vooraan,
waardoor het leek alsof hij een heel groot oog had.
ik dacht aan een cycloop.
 
ik dacht ook dat hij aan het sterven was.
 
toen ik klein was, verzorgde ik een rups in de vissenkom van mijn oma.
op een ochtend was de bak leeg en ze heeft nooit gezegd
of hij in een vlinder veranderde of doodging.
 
ik ben wel vaker dingen verloren.
gisteren was ik mijn moeder kwijt.
ze raakte zoek in de Ikea op weg naar de kleerkasten.
ik ging naar de infobalie en de man vroeg hoe oud ik was,
en hoe ze eruit zag.
tien minuten geleden was ze een beetje groter dan ik.
ze droeg een zwarte jas, heeft kort, donkerbruin haar
en gestreepte zorgen op haar voorhoofd.
 
op wikipedia lees ik dat rupsen
de snelst groeiende organismen uit het dierenrijk zijn.
is veranderen voor hen dan zo gemakkelijk 
of sta ik er te veel bij stil? 
 
 
 
 
Back to Top