Isabelle Caro (1982-2010)

 
(ik moest vandaag een gedicht bij een foto schrijven en eerst wilde ik niet iets dat zo dicht lag, maar dan net daarom wel. want met auteurswoorden: anorexia is een dooddoener.)
 
 
mijn borsten zijn dood.
 
ze hangen naar beneden als lekgeprikte ballonnen,
de tepels klein en in een knoopje.
op mijn sleutelbeenderen kan je koorddansen.
 
vanop een poster kijk ik tweedimensionaal
naar wie voorbij komt; ze sluiten hun ogen.
die van mij zijn wijd open gesperd, of zo lijkt het,
omdat een mensenschedel bovenaan breder is.
 
ik vind het moeilijk om te verdwijnen.
soms denk ik dat ik zo onzichtbaar ben
dat ik iedereen wegduw.
 
zie mij staan.
zie mij liggen.
zie mij aan uw muren plakken om te blijven leven.
als ik sterf, lees dan het koffiedik.
 
 
 
 
 
 
Back to Top