Het is nog maar een werkvertaling

 
het gaat niet goed met het gezin.
 
ik laat het water stromen op het lichaam
dat ik zo lang niet heb willen kennen,
duw de laatste rest macadamiamelk
uit de fles die zij me ooit gegeven heeft,
kijk hoe de witte zeep op mijn handen glijdt, bezonken,
een bijna doorzichtig idee van te lang niet gebruikt.
er stromen tranen over mijn gezicht
omdat ik me de geur van familie herinner.
 
er zijn mensen die zeggen
dat je gewoon moet stoppen met voelen.
 
ik wikkel mijn lichaam in lagen van schuim,
ga zitten, denk aan alles wat we deelden en hoe ik nu
het gevoel heb dat ik een rekensom moet maken.
ik wilde nochtans uitleggen dat ik gelukkig ben.
of iemand me ooit al gezegd heeft
hoe mooi mijn ogen zijn als ik vertel.
ze stralen, stuurde ze
en dat ik harmonieus ben, zoals Gent
en de leien en wandelingen laat op de avond
als je samen de tram hebt gemist.
ik straal alleen in het juiste gezelschap.
 
moeders zijn mede mogelijk gemaakt door peperkoek.
hoe ze altijd sneetjes zonder parelsuiker wou
en wij die eraf plukten en een pot gewone thee zetten,
een afgestreken lepeltje citroen en twee zoetjes
terwijl ze haar pyjama aandeed.
 
het warme water doet de vlekken op mijn dijen
nog meer op giraffen lijken. ik masseer mijn
natte haren die straks naar honing zullen ruiken,
nog twee minuten. ik ben de enige die blond is.
de stralen storten genadeloos neer.
ze maken het geluid van watervallen
en spoelen goedbedoelde raden van me af.
 
het is opmerkelijk hoe mensen
soms niet meer in de tijd geloven.
 
iedere lente werkten we in de tuin en
iedere lente vroeg ik haar iets over floxen
omdat ze dan zei dat dat de lievelingsbloemen
van oma waren en ze een beetje durfde verwelken.
we wiedden onkruid alsof het vaders waren,
keken of ik al in bloei stond en hoe ik later
alleen nog in de diepte groeide.
 
ik wrijf mijn hoofdhuid in cirkelredeneringen.
terwijl ik denk aan die keren dat hij afwaste,
zal zij opstaan, haar perfecte rol aantrekken,
de dag begroeten en altijd verder gaan.
 
als je naakt je knieën optrekt, je armen om je benen slaat
en heel diep inademt, lijkt het alsof je geknuffeld wordt.
 
ik ben niet goed in breken.
 
 
Back to Top