Gedachte bij een paniekaanval

 
ik denk dat ik dood ga.
dat de wereld zo bedreigend is
dat mijn hart uit mijn borstkas springt en weg rent
en mensen bij het oversteken omkijken, een oude vrouw met krullen
en een oude man met kale plekken waar de vrouw zich niet aan stoort:
er loopt een hart op straat.
 
ik weet dat het opmerkelijk is.
een hart is een orgaan dat bloed door een lichaam pompt.
als het geen lichaam meer heeft, wordt het een werkloos ding
met linker- en rechterventrikels die niemand kent
en aders die ongecontroleerd in leven blijven.
 
het is te warm om te rennen.
 
er snuffelen katten aan de kleppen.
er zijn mensen die dat bijzonder vinden.
ze wijzen en nemen hun telefoons uit de binnenzakken
van hun jassen om hun statussen op facebook bij te werken.
(voelt zich – opgetogen. zag net een loslopend hart
in de Gentse binnenstad.)
vind-ik-leuks: zestien.
 
een jongen wil een selfie nemen.
een journalist belt zijn redacteur.
van wie ben je, vraagt iemand want dat is nodig
om het verhaal geloofwaardig te maken.  
 
ik ben alleen –
– en ik denk dat ik dood ga.
 
het is moeilijk voor een hart om onopvallend te zijn,
omdat het machinaal pulseert en niet zoals mensen
kan beslissen om stil te staan.
ik ben bang dat ik uit mijn lijf barst.
 
aan de overkant van de straat wuift een appelboom.
de takken lijken op wegwijzers in het nakende warmte-onweer.
ik kruip in de bladeren, mijn ademhaling op acht Beaufort.
het stormt gekreukte gedachten die opgevouwen in de kast “Verwerkt” lagen.
de lucht ligt torenhoog op mijn schouders.
 
in de thoraxholte achter mijn borstbeen
zweeft een lege plek van twee vuisten groot.
ik voel nog steeds de afdrukken van mijn hart op mijn linkerlong.
ik wil alleen maar een knuffel
en jij die zonder ramptoerisme zegt
dat alles goed komt.
 
 
Back to Top