Gurfa 2 (dialooggedicht met Tom Driesen)

 
sommige dingen zijn zo mooi
dat ze altijd door je vingers glippen.
we stonden op blote voeten aan de beek
en schepten water met onze handen
om te voelen dat we leefden.
 
hoe als we blaasden het zachtjes kabbelde,
een klein meer in de vorm van een handpalm,
en we dan dachten dat we de wereld vasthielden.
 
je zei dat ik bijzonder was.
dat je mijn ogen in het water kon zien
omdat de zon ze reflecteerde.
ik lachte rimpels in het oppervlak.
 
later bleken zomers toch vergankelijk,
toen we wilden dat we de centiliters
zoals momenten neer konden leggen. 
hoe ze dan zonder contouren zouden bestaan 
op een vensterbank naast rododendrons,
twee afgietsels regen om samen naar te kijken. 
 
alleen in de winter kan je de tijd bevriezen.  
we leerden onze handen om los te laten.
het water viel langs onze vingers op de grond
en tekende kringen in de aarde. 
 
ik was zo bang dat ik je kwijtraakte.
 
 
(gurfa: Ar., "de hoeveelheid water die je in een handpalm kan houden")
Back to Top