Gurfa 4 (dialooggedicht met Tom Driesen)

 
ze zeggen dat je vanaf je vijfendertigste
elke dag een stukje kleiner wordt.
gelukkig gaat dat traag en krimpen de andere mensen mee.
het is een vreemde gedachte dat alle volwassenen
voortdurend aan het verzakken zijn.
ik vroeg me wel eens af
waar al die stukjes mens naartoe gingen. 
 
bij haar ging het sneller.
als je lang genoeg keek, kon je haar rimpels zien groeien.
de tijd tekende zich gekreukt in haar huid
en sprong herhaaldelijk op haar schouders.
ze droeg sindsdien nog enkel pantoffels,
naar eigen zeggen om beter te kunnen schuifelen. 
 
het deed haar niet zo veel,
tot ze op een dag in de spiegel keek
en haar navel niet meer kon zien.
ze was diep bedroefd,
want ze vond navels de mooiste lichaamsdelen
omdat die, hoe verlaten ook, het middelpunt waren.
ze had haar moederkoek al lang begraven. 
 
onderweg naar de wastafel dacht ze na over het leven.
ze hield zich vast aan de badkuip
en wilde zo graag een wijsheid bedenken
dat ze naar het afvoerputje keek.
hoe het daar lag, zich verontschuldigend,
voor die keren dat zomerliefdes
niet ingemasseerd konden worden
en ze zelf ook door haar vingers glipte. 
haar handen wrongen de druppels uit.
het water in het bad liep weg
- het kon zich niet binden.
 
het duurde acht minuten 
om op de trapleuning naar beneden te glijden.
de ballustrade was een symmetrieas 
tussen de helften van haar lichaam,
een vrouw gespiegeld op zichzelf,
evenwijdig aan de binnenmuur.
 
ze was altijd twee
gesprekspartners geweest.
 
de aders op haar ledematen
vormden bergketens tussen de groeven.
ze had geen hoogtestormen nodig
om te kunnen regenen.
 
 
 
 
Back to Top