Waterfontein

 
in het station van Gent-Sint-Pieters staat een waterfontein.
en in het midden van de hal, groter dan reclameborden, 
een wegwijzer met het woord erop, eenvoudig en
alleen met pijlen in de juiste richting (rechts).
het geeft de haast iets van verstilling.
dat we allemaal toch mensen zijn
die ook gewoon maar dorst hebben.
 

Van fietsparels en een bierblikje

 
een leeg bierblikje rammelt verschrikt over straat.
het maakt belachelijk veel lawaai om afval te zijn.
als ik mijn ogen toe doe, denk ik aan fietsparels.
juf Magda zei dat je dan altijd gehoord wordt.
er komt een bus de hoek om en het blikje 
wordt genadeloos vermorzeld.

Insomnia

 
zaterdagnacht, half drie.
er sluipen auto's door de straat.
een vogel vergist zich fluitend van uur.
ik heb besloten dat ik het uiterst onhandig vind
dat ik mezelf heb aangeleerd een nachtmens te worden.
ik hou van de stilte, maar ik ben bang dat mijn hersenen
straks geloven dat slaap helemaal overroepen is
en ik niet meer in mijn dromen kan vluchten.
misschien lukt het als ik mijn oogleden zo hard
dicht knijp dat ze aan elkaar gaan kleven.

Zomer

 
tweeëndertig graden, snelwegrestaurant.
de vrouwen aan de balustrade
kopen bruiswater in wegwerpbekers.
ze zweten om ter snelst een plas vol
en bedenken verhalen bij de voorbijgangers.
een auto puft de parkeerplaats op. 
het is opmerkelijk hoe mensen bij zonlicht 
hun voorhoofden in dezelfde fronsen plooien.

Fragment uit zwemgedachten

 
het water is ontroostbaar
omdat ik wens dat mijn lijf een broekpak was.
dat ik het aan een boom kon hangen,
mijn tenen achter de ene tak,
mijn armen zorgvuldig over een andere.
en ik dan keek hoe het daar wiebelde. 

Onzeker

 
mijn opklapbare werktafel
ontbreekt het door een fabricagefout aan evenwicht.
ik poetste de grond en vergat het stuk karton dat dient als steun
opnieuw onder de poot te steken.
de tafel is nu vreselijk wankel, er vallen stiften af.
ik weet soms ook niet hoe ik met beide benen in het leven moet staan.
Back to Top